|
رباعی
 من ماندم وخاطری پریشـــان بی تو
چشمی که گرفتـــه است باران بی تو
از دایره ی حوصــله ام بیرون است
وقتی به لبم رســـیده این جان بی تو 
رباعی
 ای رود بــیا دشـــــت ِمــرا آب بگیر
این شب،شب خسته را به مهتاب بگیر
ای وسعــــــت آغـــوش صمیمانه ترین
من عکس تو ام بــــیا مرا قــــاب بگیر 
میرود تا به کـــــــــجا......؟
 می رود تا به کـجا عــــــصر وزمـان من وتو
روز گاریســــت پر از حـــادثه ، جان من وتو
نان این مردم بیچــــــــــاره که آجــر شده است
قصه ی شــــرح پریشـــــــــانی ،نــان من وتو
خط کشـــــیدنــــد مسیر دلمــــــان را برعکس
چه قدر فاصــــــــله افتاد میـــــــــــــان من وتو
جریان داشت به ســـــمت دل من حـــــرف دلت
چند ســــــــالیست غریبـــــــــند زبــان من وتو
ما دومجنون پریشـــــــان به بیـــــــابان زده ایم
میبرد بــــــــــاد بهر گوشه نشــــــــــان من وتو
دست دریــــــــا بدهیم این دل بی صاحــــب را
هیـچ کس نیســـــــت در اینجا نـــگران من وتو
روستـــــــــــــا
 روستا حجم غریبی است که خالی شده است
خــالی از عـــطر نفســـهای اهالی شده است
با هــمه نقــش پر از خاطــره ی رنگـارنگ
روستــا سایــه ی تصــویر خـیالی شده است
شــاخه ها خــشک در اندیشه ی هم میسوزند
چند سالی است که این باغچه خالی شده است
چشــمه ها نقشــه ی تصـویر گـِـل آلوده ترین
خــاطر آیــنـه ها نــیز، سئــوالی شـــده است
وســـعت جلوه ی نقــــــاشـــی زیــبای بــــهار
نقــش در سینـــه ی افسرده ی قالی شده است
جوی از سمت دل دهکــــــــده تا رود رسیــد
این همه دل ، دل افسرده ســــــفالی شده است
دو برگ تشــــــنه
 من و تـو اتفاقـــی ســـاده بودیم
پیاده همـــسفر در جـــــاده بودیم
دو برگ تشنه ی خشکیده در باد
کنار دســـت آب افــــتاده بودیــم
پیوسته به خنــــده های خود می گریم
با سایه ی پــــا به پــای خود می گریم
با داغ جنـــــــونی که فراگیر شده ست
جای دگـــــران وجای خـــــود می گریم امید 
زمانی بیشــــــــتر
 می شود این روزها با من بمــــــانی بیشتر..؟
همنفس باشم به احساسـت زمـــــــانی بیشتر
سهم پروازم اگر می شد به قـــــدر عشــق تو
می کشــــید م پر به اوج آسمــــــــــانی بیشتر
سبز خواهم شد، تــناور می شوم در باغ، اگر
در کنار لحظـــــــه های من بـــمــانی بیشتر
درغزل ها با ردیف چشــــــم تو..از سوختن
شعله شعله می کشــــــیــدم با زبـــــانی بیشتر
|
گفتي اهل اسموني ولي من اهل زمينم