چو بلبل سحری برگرفت نوبت ِ بام
" ز توبه خانه ی تنهایی آمدم بر بام
"نگاه می کنم از پیش رایَت خورشید
"که می بَرد به افق پرچم سپاه ظَلام
" بَیاض ِ روز برآمد از دَواج ِ سیاه
"برهنه باز نشیند یکی سپید اندام
"دلم به عشق گرفتار و جان به مهر گرو
" درآمد از دَرَم آن دلفریب جان آرام
"سَرم هنوز چنان مست ِ بوی آن نفَس است
"که بوی عنبر و گل رَه نمی برد به مَشام
"دگر من از شب ِ تاریک هیچ غم نخورم
"که هر شبی را روزی مُقدر است انجام
"تمام فهم نکردم که ارغوان و گل است
"در آستینش یا دست و ساعد ِ گلفام
"در آبگینه اش آبی که گر قیاس کنی
"ندانی آب کدام است و آبگینه کدام
"بیار ساقی دریا مشرق و مغرب
"که دیر مست شود هر که می خورد به دَوام
"من آن نیَم که حلال از حرام نشناسم
"شراب با تو حلال است و آب بی تو حرام
"به هیچ شهر نباشد چنین شِکر که تویی
"که طوطیان ِ چو سعدی در آوری به کلام
"رها نمی کند این نظم چون زره درهم
" که خصم تیغ ِ تَعنُت برآورد ز ِ نیام
--------------------------------------------
