شیما عاشقتم

ترسم اخر شیما زغم تو دیواته شوم

بیخود از خود شوم راهی میخانه شوم

انقدر باده بنوشم که شوم مستو خراب

نه دگر دوست شناسم نه دکر جام شراب

خدای.م
هر چه زیباست مرا یاد تو می اندازد
ان که بیناست مرا یاد تو می اندازد
تو که نزدیکتر از من ب منی میدانی
دل که شیداست مرا یاد تو می اندازد
هرزمان نغمه ی عشقی است ک من میشنوم
از تو گویاست مرا یاد تو می اندازد
دیگران هرچه بخواهند بگویند ک عشق
بی کم و کاست مرا یاد تو می اندازد
ساعتی نیست فراموش کنم یاد تورا
غم که با ماست مرا یاد تو می اندازد....
شکر ک هستی خدایم..

 

کسی میان شما عشق را نمی فهمد

 

برای شادی روحم کمی غزل لطفا

دلم پر از غم و درد است، راه حل لطفا

 

همیشه کام مرا تلخ می کند دنیا

به قدر تلخی دنیای تان، عسل لطفا !

 

مرا به حال خودم ول کنید آدم ها

فقط برای کمی گریه لا اقل، لطفا

 

کسی میان شما عشق را نمی فهمد

ادا،دروغ بس است این همه دغل، لطفا

 

کجاست کوهکنی تا نشان دهد اصلا

به حرف نیست که عاشق شدن،عمل لطفا

 

"به زور آمده بودم، به اختیار مرا"

ببر به آخر دنیا از این محل لطفا

 

نمانده راه زیادی، کنار قبرستان

پیاده میشوم آقا... همین بغل، لطفا

سر پر ماجرا


جانا کجا رفتی کجا ؟ ٬ با دل چه ها کردی چه ها ؟

آوخ دل دیوانه ر ا ٬ با غم شکستی بی وفا

صد مرحبا صد آفرین ٬ بر مهر تو ای نازنین

وقتی که افتادم زمین ٬ دست مرا کردی رها

گوئی نمیخواهی دگر ٬ تا با تو باشم همسفر

آنکس که افتاد از نظر ٬ دارد سر پر ماجرا

دل چون زغم آمد به جان٬از کف برون شد ناگهان

کاری به جزء آه و فغان ٬ ناید کنون از دست ما

از هر چه خواهی کن حذر٬چیزی که میخواهی ببر

اما کمی آهسته تر ٬ تا نشکنی بشکسته را

من شیشه ی بشکسته ام ٬کز زندگانی خسته ام

با غصه عهدی بسته ام ٬ کز او نخواهم شد جدا

افتاده زیر پای تو ٬ جان میدهد شیدای تو

بازنده در سودای تو ٬ دیگر نمی خواهد ترا

وقتی که در دنیا کسی ٬ جان میدهد از بی کسی

خواهی به فریادش رسی٬ بر او طلب مرگ از خدا

 

عشق تازه

بی تو شیرین شور فرهادش نبود

بیستون را ترس، فریادش نبود

می به جام لیلی و مجنون نبود

ختم شعری وصلت میمون نبود

آمدی ، چینش نمودی واژه را

خود نوشتی شعر عشق تازه را

گرمی آغوش تو درمان نمود

سردی دستان و اندام خمود

با نگاهت اطلسی جانی گرفت

زندگی آهنگ عرفانی گرفت

کوچه با عطر تنت مستانه شد

قلب من فارغ ز صد افسانه شد

خوش نشستی بر بلندای دلم

تا ابد در کوی تو شد منزلم

سر بنه بر شانه های خسته ام

تا ببینی از چه من دل بسته ام

شمع باش و بگردان بر سرت

این غلام دل سپرده بر درت

های و هوی من نمیگردد تمام

تا تو را دارم ،تمام لحظه هام

 

احسان حق شناس

 

 گلچین رباعیات باباطاهر 

بصحرا بنگرم صحرا تو بینم                   به دریا بنگرم دریا تو بینم

به هر جا بنگرم کوه ودر و دشت              نشان روی زیبای تو بینم

غمم غم بی و همراز دلم غم                    غمم هم صحبت وهمراز و همدم

غمم مهله که مو تنها نشینم                     مریزا بارک الله مرحبا غم

مکن کاری که بر پا سنگت آید                 جهان با این فراخی تنگت آید

چو فردا نامه خوانان نامه خوانند               تو را از نامه خواندن ننگت آید

بیتو یارب به بستان گل مرویاد                 وگر روید کسش هرگز مبویاد

بی تو هر گل بخنده لب گشاید                  رخش از خون دل هرگز مشویاد

یکی برزیگری نالان در این دشت           به خون دیده گان آلاله می کشت

همی کشت وهمی گفت ای دریغا                بباید­ کشت ­وهشت ورفت از­این­دشت

درخت غم به جانم کرده ریشه                 بدرگاه خدا نالم همیشه

رفیقان قدر یکدیگر بدانید                      اجل سنگست و آدم مثل شیشه

اگر دل دلبری ودلبر کدامی                     وگر دلبر دلی دل را چه نامی

دل و دلبر به هم آمیته دیرم                      ندونم دل که ودلبر کدامی

 

چرا دایم بخوابی ای دل ای دل                 زغم در اضطرابی ای دل ای دل

بوره کنجی نشین شکر خدا کن                  که شاید کام یابی ای دل ای دل

جدا از رویت ای ماه دل افروز                نه روز از شو شناسم نه شو از روز

وصالت گر مرا گردد میسر                    همه روزم شود چون عید نوروز

نسیمی کز بن آن کاکل آید                       مرا خوشتر زبوی سنبل آید

چو شو گیرم خیالش را در اغوش              سحر از بسترم بوی گل آید

 

مو کز سوته­ دلانم چون ننالم                    مو کز بی حاصلانم چون ننالم

بگل بلبل نشنید زار نالد                         مو که دور از گلانم چون ننالم

اگر مستان مستیم از ته ایمون                وگر بی پا و دستم از ته ایمون

اگر گبرم وترسا ور مسلمان                    بهر ملت که هستم از ته ایمون

عاشق آن به که دایم در بلا ،بی                ایوب آسا به کرمان مبتلا بی

حسن آسا بدستش کاسۀ زهر                    حسین آسا به دشت کربلا بی

مو آن بحرم که در ظرف آمدستم              چو نقطه بر سر حرف آمدستم

به هر الفی، الف قدّی براید                    الف قدم که در الف آمدستم

ز کشت خاطرم جز غم نروئی                 زباغم جز گل ماتم نروئی

زصحرای دل بی حاصل مو                   گیاه نا امیدی هم نروئی

قدم دایم زبار قصه خم بی                       چو مو محنت کشی در دهر کم بی

مو هرگز از غم ازادی ندیدم                    دل بی طالع مو کوه غم بی

به قبرستان گذر کردم کم وبیش                 بدیدم قبر دولتمند ودرویش

نه درویش بی کفن در خاک رفته               نه دولتمند برده یک کفن بیش

هر­انکس مال­وجاهش بیشتر بی                دلش از درد دنیا ریشتر بی

اگر بر سر نهی جون خسروان تاج           به شیرین جانت آخر نیشتر بی

هر آنکس عاشق است از جان نترسد         یقین از بند واز زندان نترسد

 دل عاشق بود گرگ گرسنه                   که گرگ از هی هی چوپان نترسد

اگر زرین کلاهی عاقبت هیچ                  اگر خود پادشاهی عاقبت هیچ

اگر ملک سلیمانت ببخشد                       در اخر خاک راهی عاقبت هیچ

جره بازی بودم رفتم به نخجیر                 سیه دستی زده بر بال مو تیر

برو غافل مچر در کوهساران                  هر آن غافل چره غافل خورد تیر

مرا نه سر نه سامان آفریدند                   پریشانم پریشان افریدند

پریشان خاطران رفتند در خاک               مرا از خاک ایشان افریدند

مو آن رندم که سر از پا ندونم                 سراپائی بجز دلبر ندونم

دل آرامی کز او دل گیرد آرام                 به غیر از ساقی کوثر ندونم

 

دامان رنگین اردیبهشت

 

نه من از غزالان صحرایی ام

نه از خیل مرغـان دریایی ام

نه شرقی، نه غربی که از گوهری

دگـــر، زیـــر این چــــرخ مینایی ام

چه پرسی ز من، کز کجایی، کجا؟

تـــو از هــر کجایـی من آنجایی ام

در آئینه چشم من، روی خویش

ببین تـا چه مایــــه تماشایی ام

در این آینه نیک اگر بنگری

فرو مانی از فـرّ زیبایی ام

درین پهنه بنگر کــــران تا کــــران

که سرگشته چون با صحرایی ام

کـران تا کران از ازل تا ابــد

ببین پهنـه درد و تنهایی ام

به دامـــان رنگین اردیبـهشت

چـو باد صبا عرصه پیمایی ام

منهبر لب انگشت یعنیخموش

کهدیوانـــه عشق ورسوایی ام

مهرداد اوستا بروجردی

 

 

“بايد كه جمله جان شوى تا لايق جانان شوى – مولانا”

.

 

 .

حـيلت رهـــا کـن عـاشـقـا ديـوانـه شـو ديـوانـه شـو

و انــدر دل آتـــش درآ  پـروانـه شـو پـروانـه شـو

 ..
هـم خـويش را بـيگانه کـن هم خـانـه را ويـرانه کـن
وآنگه بـيا بـا عـاشـقـان هم خـانـه شـو هم خـانـه شـو

..
رو سـينه را چون سـينه ها هـفت آب شـو از کينه هـا
وآنگه شـــراب عــشـق را پــيمانـه شـو پــيمانـه شـو

..
بــايـد که جـمله جـــان شـوی تا لايـق جــانـان شـوی
گر سـوی مـستان میروی مـستانـه شـو مـستانـه شـو

..
آن گـوشـوار شــاهـدان هـم صحـبت عـــارض شـده
آن گوش و عارض بايدت دردانـه شــو دردانـه شــو

..
چـون جـان تـو شـد انـدر هـوا زافـسانـه شـيرين مـا
فـانی شو و چون عـاشقان افـسانـه شـو افـسانـه شـو

..
تــو  ليلة الـقــبری  بــرو تـا  ليلة الـقــدری  شــوی
چون قـدر مر ارواح را کـاشانـه شـو کـاشانـه شـو

..
انــديشـه ات جـايی رود وآنگه تــو را آن جـا کـشد
زانـديشه بگذر چون قـضا پـيشانـه شـو پـيشانـه شـو

..
قـفلی بــود مـيـل و هــوا بـنهـــاده بـر دل هـای مــا
مــفـتــاح شـو مـفـتــاح را دنـدانـه شـو دنـدانـه شـو

..
بـنواخــت نــــور مـصطفی آن اســتـن حــنـانـه را
کـمتر ز چــوبی نـيستی حــنـانـه شـو حــنـانـه شـو

..
گـويد ســليمــان مر تــو را بـشنو لـسـان الـطـير را
دامی و مرغ از تو رمـد رو لانـه شـو رو لانـه شـو

..
گـر چـهره بـنمايـد صـنم پـر شـو از او چـون آيــنـه
ور زلـف بگشايد صنم رو شـانـه شـو رو شـانـه شـو

..
تـا کی دوشاخه چون رخی تـا کی چو بـيذق کم تکی
تـا کی چو فـرزين کـژ روی فرزانه شـو فرزانه شـو

..
شـکـرانـه دادی عـــشـق را از تـحفه هـا و مــال هـا
هل مـال را خـود را بده شکـرانـه شـو شکـرانـه شـو

..
يک مـدتی ارکـــان بـدی يک مـدتی حـــيـوان بـدی
يک مدتی چون جـان شدی جـانانـه شـو جـانانـه شـو

..
ای نــاطقـه بـر بــام و در تـا کی روی در خــانـه پـر
نـطق زبان را ترک کن بی چـانـه شـو بی چـانـه شـو

 

دل

ای دل غمزده در سینه ی غمناک سلام


کعبه ی عشق توئی پاک تر از پاک سلام


مرهمی نیست کزآن درد تو آرام شود


ای به زخم همگان مرهم و تریاک سلام


بی سب نیست که دل نام نهادند ترا


هر چه فهم است توئی خانه ادراک سلام


هستی عالم امکان همه از خاک و گلند


همه ی عالم هستی زتو ای خاک سلام


خانه ای در قفس سینه ترا ساخته اند


بنگر این خانه که باغیست پر از تاک سلام


می از آن نوش مرا غصه فراموش کنم


غصه می آورد این می می غمناک سلام​

​

 

از تو دلگیرم نمیدانم که میدانی هنوز؟


یا که از شرمندگی از دیده پنهانی هنوز؟


هر چه آمد بر سرم از مهربانیهای توست


چون که از مهر و وفا چیزی نمیدانی هنوز


خون دل در چشم غمناکم تماشا کردنیست


تا چه دیدی در تماشاخانه گریانی هنوز؟


خوب میدانم که میدانی نمی بخشم ترا


اشگ اگر آورده باشی یا که نالانی هنوز


دست در دستم نهادی تا که آبادم کنی


ای بسا ویران تو بودی چونکه ویرانی هنوز


عقده های کهنه در پستوی دل نم کرده اند


تو همان مشتی نمک بر زخم سوزانی هنوز


سر به زیر افکنده ای چیزی نمیگوئی چرا؟


گوئیا از آنچه کردی خود پشیمانی هنوز


دیده ی گریان تو دل ر ا هراسان میکند


تا چه خواهد شد سرانجامم پریشانی هنوز


از خدا دم میزنی اما نمیدانی که من


ای دریغا تازه فهمیدم که شیطانی هنوز

 

احساس
​

من گلی خشکیده در بشکسته گلدانم هنوز
​

از ازل بیمارم و دنبال درمانم هنوز
​

در پس یک شیشه ی بشکسته دور از آفتاب
​

شاخه ای بشکسته در بشکسته گلدانم هنوز
​

گر چه دلتنگ بهار و بلبل سر گشته ام
​

در پی سرمای جانسوز زمستانم هنوز
​

رقص گل در زیر باران دلنوازی میکند
​

من ولی در حسرت یک قطره بارانم هنوز
​

از همان روزی که با غم عهد و پیمان بسته ام
​

تا که هستم بر سر آن عهد و پیمانم هنوز
​

زنده بودن را فقط احساس ثابت میکند
​

زندگی را دشمن احساس میدانم هنوز
​

زندگی یعنی دبستانی که از غم ساختند
​

من همان شاگرد پیر آن دبستانم هنوز
​

مانده ام با این همه گوش گران و چشم کور
​

با که گویم بی سبب در کنج زندانم هنوز


جلیل چرخی(پائیز)​

​

 

دیریست که ما منتظر روی تو هستیم

ما بند نجابت به تن اسم تو بستیم

 

دیریست که دلداده ما خانه نشین است

جای قدمش بوسه به صد چاک زمین است

 

پلک دلم امشب به نبودت پر درد است

این فصل کبود از غم هجران تو سرد است

 

ای ساقی دلهای جهان مست نگاهت

این ماه فرومانده ز چشمان سیاهت

 

دیریست که ما منتظر و خانه بدوشیم

وقتی که قمر نیست همه تا رو خموشیم

 

ای صاحب این ثانیه ها پس تو کجایی

فهمیده ام این جمعه گذشت و نمی یایی

 

دیریست که در جمعه همه مست غروییم

از ناله پریم وغزل سنگ و رسوبیم

 

رها کنید دگر صحبت مداوا را

فراق اگر نکشد ، وصل می کشد ما را

 

تمام عمر تو ما را نظاره کردی و ما

ندیده ایم هنوز آن جمال زیبا را

 

شراره های دلم اشک شد ز دیده چکید

ببین چگونه به آتش کشید، دریا را

 

قسم به دوست که یک موی یار را ندهم

اگر دهند به دستم ، تمام دنیا را

 

به شوق انکه ز کوی تو ام نشان آرد

به چشم خویش کشیدم غبار صحرا را

 

جنون کشانده به جایی مرا که نشناسم

طریق کعـبه و بتخانه و کلیسا را

 

تمام عمر به خورشید و ماه ناز کنم

اگر به خانه تاریک من نهی پا را

 

بیا تا قدر یکدیگر بدانیم

که تا ناگه زیکدیگر نمانیم

 

چه آمد برسراقوام و خویشان

که گردید جمعشان اینطور پریشان

 

چرا فامیلها ازهم جدایند

چرا دوستان رفیقان بی وفایند

 

چرا خواهر زخواهر میگریزند

برادر بابرادر درستیزند

 

چرا دختر زمادر ننگ دارد

پدر با بچه هایش جنگ دارد

 

چرا مهرو محبت کیمیا شد

همه دوستی رفاقت ها ریاشد

 

نبینیم خنده ای برروی لبها

نه روز آرامشی داریم نه شبها

 

نه پولدار را زپولش لذتی هست

نه نادار را بجایی عزتی هست

 

نه آسایش نه آرامش نه راحت

همه مشتاق یک آن استراحت

 

نبینی یک نفر را که کسل نیست

پراست دلها و جای درد و دل نیست

 

همه درگیر نوعی اضطرابند

چو نفرین گشته دائم در عذابند

 

بخود آیید عزیزان راه کج شد

ازاین رو زندگانی ها فلج شد

 

چومردم را عوض شد زندگانی

شده این زندگانی زنده مانی

 

همه چیز هست و روز خوش نبینیم

مدام سر در گریبان می نشینیـم

 

به ظاهر خانه ها ما کاخ شاه است

درونش یک جهان اندوه و آه اســت

 

در و دیوارها کاشی و سنگ است

ولی هر خانه یک میدان جنگ است

 

تمام خیر و برکت ها برافتاد

طبیعت با شما مردم درافتاد

 

چرااینگونه شدازمن کنید گوش

شده مهر و محبت ها فراموش

 

دگر از بذل بخشش ها خبر نیست

زانصاف و مروت ها خبر نیست

 

شده نایاب صفا و مهربانی

تعارف ها شده سرد و زبانی

 

عموجان خاله جان دیگر نگوییم

برای مرگ هم در آرزوئیم

 

یکی حج میرود سالی دوسه بار

کنارش خواهرش نادار و ناچار

 

یکی با سود و پول های نزولی

رود مکه به امید قبولی

 

یکی از کربلا و شام گوید

برای فخر براقوام گوید

 

یکی نازد به ماشین و به باغش

یک باد تکبر بردماغش

 

یکی انگاراز بینی فیل است

زبس خود خودخواه و مغرور و بخیل است

 

یکی وقتی به ماشینش سوار است

فقط مثل بتی اززهر ماراسـت

 

چنان در غبغبش باد غروراست

که گوئی از نژادسلم و تور است

 

تمام کارها گشته ریایی

نجابت شد عوض با بی حیایی

 

بزرگترها ندارند احترامی

به محتاجان ندارند اعتنائی

 

همه چسبیده جیب و کار خودرا

به فکرند تا ببندند بار خودرا

 

کسی را با کسی کاری نباشد

اگر باری بود یاری نباشد

 

فقط دنبال نفع و کار خویشند

به فکر گرمی بازار خویشند

 

نه درفکرحلال ونه حرامند

همه دارند نعمت زوالند

 

برای پول درآرند چشم هــم را

به هر گندی نمایند پرشکم را

 

زبس حرص و طمع درسینه دارند

مدام با هم چو دشمن کینه دارند

 

شرف را مثل کالا میفروشند

برادرها برادر را بدوشند

 

هنوزبابانمرده سردماغ است

سرمیراث دعوا داغ داغ است

 

چنین مردم هرگزخیری نبیننـد

اگرقارون شوندبازهم همینند

 

خلاصه دوستان دانید چه کاریم؟

همگی برخرشیطان سواریم

 

بیا تا تا راه دیگر پیش گیریم

سراغ از اصل و ذات خویش گیریم

 

بیاتاقدرهمدیگربدانیم

غرور وکینه را را ازخودرانیم

 

بیاتا دست یکدیگربگیریم

ضمانت نیست تا فردا نمیریم

 

فردا یک رازاست نگرانش نباش

دیروز یک خاطره بود حسرتش را نخور